# Ultrakorte column: 'Egoïsten'

“Qu'est-ce qui se passe, là ?” zegt de knappe man naast me tegen zichzelf. We staren naar het bord waarop steeds meer treinen rood kleuren. “Suicide”, antwoord ik droog. Plots vertrekt zijn gezicht. “Mais noooooon, mon Dieu !” kermt hij. Oh oh, was ik weer te tactloos? Heb ik hem getriggerd? Maar lang hoef ik niet gissen. “Je suis dans la merde, je vais perdre mon travail. Cet égoïste !”

Tijdens zijn klaagzang schakel ik razendsnel van empathie en medelijden naar woede en verdriet. Precies een jaar geleden verloor ik opnieuw iemand aan deze allesbehalve egoïstische wanhoopsdaad. Ik weet niet wat te antwoorden, laat staan in netjes Frans. 

Maar een harde schouderklop haalt me uit mijn bevriezing. “Je rigole, madame ! La société est foutue. Bisous !” Dan schiet hij weg om zijn trein te halen. 

Ik lach – stiekem kan ik zijn melodrama en macabere humor wel waarderen – tot mijn schuldgevoel me inhaalt. Ben ik de egoïst? En dan hoor ik mijn oude vriend van boven zeggen: “Ge hadt tenminste zijn nummer kunnen vragen.”

Denk je aan zelfmoord en heb je nood aan een gesprek, dan kan je terecht op het nummer 1813 of via zelfmoord1813.be